Solliciteren bij de Partij voor de Dieren banner

Voormalig bouwvakker en pas verkozen politicus van Animal Justice Party, maakt wereldwijd diepe indruk met recht-uit-het-hart-speech

Eind vorig jaar bemachtigde de Animal Justice Party (AJP) een zetel in het Hogerhuis van de Australische staat Victoria. Andy Meddick, voormalig bouwvakker en actief lid van de vakbond, werd namens de AJP verkozen en mocht afgelopen week voor het eerst spreken in het parlement. Zijn bijzondere maidenspeech, persoonlijk en recht uit het hart, ontroerde velen. De speech had niet alleen een belangrijke boodschap voor Australiërs, maar voor alle mensen ter wereld.

De volledige maidenspeech van Andy Meddick in het Engels

De zetelwinst voor de Animal Justice Party in een van de grootste landbouwgebieden van de Australische staat Victoria, betekende een doorbraak voor de dierenrechtenbeweging in de Australische politiek. De namens de AJP verkozen Andy Meddick, ontroerde vriend en vijand met zijn inspirerende, persoonlijke maidenspeech.

Meddick werd geboren in een extreem arm gezin en moest op zijn dertiende verjaardag al het huis uit, omdat zijn ouders hem niet meer konden onderhouden. Hij werkte jarenlang als bouwvakker en hield zich tot 2013 vooral bezig met de rechten van arbeiders. In 2013 kreeg hij een zwaar ongeluk en kreeg de opdracht om lichte taken in een tuin uit te voeren. De tuin was vlak achter een varkensslachterij. Het enige dat hij in die periode hoorde was het angstige gekrijs van de varkens. Op zijn laatste werkdag in de tuin, besloot Meddick dat hij geen deel meer kon uitmaken van het systeem dat dieren zo misbruikt en dat hij iets moest doen om het systeem te veranderen. In hetzelfde jaar werd hij lid van de AJP.

Meddick: “Hierdoor begreep ik dat ik nog meer moest veranderen. Ik moest ervoor kiezen om niet langer niet-menselijke dieren te laten exploiteren. En dat niet alleen: ze moesten ook deel uitmaken van mijn pleidooi, mijn strijd voor rechtvaardigheid, voor iedereen.

Best vreemd, of niet? Dat iemand zoals ik, een vies kind uit de westelijke buitenwijken, een steigerbouwer, een vakbondslid, een veganistische dierenrechtenactivist, hier vandaag staat, op de enige plaats waar grote daden verricht kunnen worden. Waar er echt levens gered kunnen worden.

Victor Hugo schreef: Niets is zo krachtig als een idee waarvoor de tijd rijp is. Het is niet alleen een idee dat dieren binnen de klauwen van de macht vertegenwoordigd moeten worden, het heeft ook duidelijk deuren geopend en moet gehoord worden. “

Internationale emancipatiebeweging


Enkele vertegenwoordigers van de internationale politieke beweging voor dierenrechten en duurzaamheid

De AJP maakt deel uit van een snelgroeiende internationale, sociale beweging voor dierenrechten, duurzaamheid en een rechtvaardige samenleving voor allen. Meddick verwijst naar die beweging in zijn speech:

“De dierenbeschermingsbeweging beweegt zich wereldwijd en blijkt de grootste sociale rechtvaardigheidsbeweging van deze eeuw. En voor mij is het belangrijk dat erkend wordt dat het een beweging is die hoofdzakelijk door vrouwen wordt aangestuurd. Ik voel me vereerd en ben er trots op dat ik het eerste parlementslid in Victoria ben dat niet alleen is verkozen voor een dierenrechtenplatform, maar ook omdat ik iedereen in een marginale positie, die niet is vertegenwoordigd en aan wiens stem geen gehoor of belang wordt gehecht, erken en voor hen wil strijden.”

Verbindende woorden


Andy Meddick in het parlement

Meddick sprak ook verbindende woorden en deed een handreiking aan de boeren:

“Iets wat de beroemde Martin Luther King Jr. zei, geeft me altijd een gevoel van rust, een hernieuwd doel. Hij zei: “Lafheid vraagt: “Is het veilig?” Opportuniteit vraagt: “Is het politiek?” IJdelheid vraagt: “Is het populair?” Maar geweten vraagt altijd: “Is het juist?” En dan komt er een tijd dat men een standpunt moet innemen dat niet veilig is, niet politiek en niet populair, maar dat men moet innemen omdat het geweten zegt dat het juist is.”

Daarom ben ik hier. Om de fantastische bewoners van de westelijke regio van Victoria te vertegenwoordigen, om naar eer en geweten te handelen en om te doen wat juist is voor hen. Voor hen allemaal. Ze zijn allemaal uitermate belangrijk voor me. Van inheemse diersoorten tot gezelschapsdieren. Van de First Nations-volkeren tot de vele nationaliteiten in de verschillende regionale steden. En tot de boeren.

Ja, de boeren. Ik ben hier om een helpende hand uit te steken. Om een olijftak aan te bieden. Om hen te helpen zich aan te passen aan de veranderingen waartoe het noodlijdende klimaat ons dwingt. En dat niet alleen, maar ook vanwege de fundamentele verschuiving in hoe we naar de levens van alle gevoelige wezens moeten kijken – van niet-menselijke dieren, wezens met families en met eigen levens en belangen – die nu een bouwsteen van de moderne samenleving vormen.

Als we allemaal moeten overleven in deze wereld, als we allemaal van betekenis moeten blijven in deze plaats, moeten we de waarden van al onze samenlevingen reflecteren. Als we blijven hangen in de waarden van de jaren ’50 en niet in die van 2019 en daarna, zijn we slechts een karikatuur. Een realistische bekrachtiging van Don Quichot: gek van angst, vechtend tegen de windmolens voor vooruitgang en een samenleving met nieuwe waarden die zich voortdurend ontwikkelt. We zijn dan niet belangrijk, terwijl we eigenlijk zouden moeten leiden.

Met name moeten we wetten bepalen of wijzigen op basis van die simpele, krachtige, mooie eigenschap, die inherent is aan ons allemaal: compassie. Want voor dieren zijn we de grootste bedreiging, maar ook hun enige hoop.”